Zenofobi, yabancıya yönelik korku ve nefret, büyük ve köklü ayrımlardan çok, birbirine benzeyen insanlar arasındaki küçük farkların abartılmasıyla ortaya çıkan bir tutum olarak değerlendirilebilir. Çatışma yalnızca sınıflar ya da geniş toplumsal ayrımlar üzerinden gelişmez; aynı gruba ait bireylerin farklı ve üstün olma arzusu da bu süreci besler.
Üstünlük duygusu, ekonomik rekabet ve kitlesel göçler zenofobiyi güçlendirirken, belirsizlik ve tehdit algısının arttığı pandemi gibi dönemlerde bu tutumlar daha görünür hâle gelir. Pandemi sürecinde yabancılara yönelik korkunun artması, hastalıklardan korunmaya yönelik davranışsal immün sistemin, özellikle tiksinme tepkisinin, daha yoğun çalışmasıyla ilişkilidir; amigdala ve insula gibi beyin yapıları bu duygusal tepkilerin oluşumunda önemli rol oynar.
Yabancılardan uzak durmak bazı koşullarda uyum sağlayıcı bir işlev görebilse de, günümüzün kozmopolit toplumlarında artan temas ve uzun süreli maruziyet, kalıp yargıların ve korkunun azalmasına katkı sağlar. Benzerliklerin fark edilmesi, zenofobik tutumların zayıflamasında kilit bir unsur olarak öne çıkar.
Bu metinde zenofobinin psikodinamik, politik ve evrimsel dinamikleri pandemi bağlamında ele alınmaya çalışılmıştır.
